“रमाइलो त हुन्छ नि बाबु ! तर असली मज्जा कहाँ हुन्छ थाहा छ?”
हामी प्रायः सोच्छौं, घुम्न जानु भनेको फोटो खिच्नु, दायाँबायाँको दृश्य हेर्नु, अनि फर्केर आएर अरूलाई कथा सुनाउनु हो। तर साँचो कुरा के हो भने, तपाईं घुम्न जाँदा कथा सुन्ने मात्रै होइन क्या ! कथाको पात्र आफै बन्न जानु हो ।
“कथा बन्नु भनेको मतलब ?”
“हो नि, सोच्नुस् त। सरांगकोट पुगेर सूर्योदय हेर्नु मात्रै कथा हो र? बिहान बिहान सबेरै ४ बजे उठ्दा निद्राले आँखा नै खोल्न नसक्ने त्यो समय पनि त कथा होइन र ?”
घुमघामको असली मजा त्यहीँ हुन्छ जहाँ तपाईं आफै सहभागी हुनुहुन्छ। उकालो चढ्दा हाफ हाफ गर्नु, स्थानीयसँग गफ गर्न पाउनु, नयाँ खाना खाँदा “आम्म्मा यो के हो?” भनेर सोध्नु, यी सबै तपाईंको आफ्नै कथाका सीनहरु होइन र ?
“तर दाइ, हाम्रो त खासै केही हुँदैन जस्तो लाग्छ।”
“त्यही त मजा हो! एउटै ठाउँमा गएका साथीहरूलाई सोध्नुस् त ! पाँच जनाको पाँच फरक अनुभव हुन्छ।”
एकजना भन्छ, “प्रकृति स्वर्ग जस्तो थियो, आहा सुर्योदय ।”
अर्को भन्छ, “खाना चाहिँ बिर्सनै नसकिने, गज्जब ।”
तेस्रो चाहिँ सिधै भन्छ, “वाईफाई थिएन, दुःख पाइयो, बोर भयो नि !"
चौथो भन्छ, "म उठ्दा त सुर्य नै गायब |"
पाँचौं भन्छ, "तोइट ! मलाई त खम्बा नै मस्त एडभेन्चर भयो यार |"
नेपाल त झन् यस्तो देश हो जहाँ हरेक यात्रामा नयाँ कथा पाइन्छ। हिमाल, पहाड, तराई, संस्कृति, खाना, मानिस, सबैले तपाईंलाई कथाको पात्र बनाइदिन्छन्।
“अनि अब के गर्ने त?”
“सिधा कुरा, अब घुम्न जाँदा केवल हेर्ने मात्रै होइन, स्थानीय संग रमाउने, अनुभुति गर्ने, सिक्ने र प्राकृतिक जीवन शैलीमा बाँच्ने। फोटो मात्र होइन, अनुभव बटुल्ने।”
किनकि अन्त्यमा, साथीहरूलाई सुनाउने सबैभन्दा रमाइलो कथा भनेको तपाईंको आफ्नै हुन्छ।
“अनि दाइ, म पनि कथाको हिरो हो त?”
“पक्का हो नि ! बस, अब यात्रा सुरु गर।” अस्तु |
No comments:
Post a Comment