रामदाईको अर्गानिक बुद्धि

राम दाईको अर्गानिक बुद्धि

हाम्रा गाउँका रामदाइको एउटै सपना थियो, जसरी हुन्छ विदेश उड्ने र 'डलर' को रुख हल्लाउने। उनको कोठाको भित्तामा नेपालको नक्सा थिएन, बरु विश्वको नक्सा टाँसिएको थियो। गाउँको अर्गानिक दूध-दही देख्दा उनलाई वाकवाकी लाग्थ्यो, तर बजारको प्याकेटको चाउचाउ, पिज्जा र बर्गर देख्दा भने मुख रसाउँथ्यो।

"यो धुलो र हलो जोतेर केही हुनेवाला छैन, यो देशमा, (निराशा हुंदै )| म त जाने हो बिदेशां, सुखको स्वर्गमा!" भन्दै रामदाइले म्यानपावर धाइरहे। भिसाको चिन्ताले कपाल झरेर तालु भइसक्यो, तर भिसा आएन।

एक दिन निराश भएर उनी गाउँकै चौतारीमा टोलाउँदै थिए। अचानक एक हुल 'खैरे' (विदेशी पर्यटकहर) बसबाट ओर्लिए। ती पर्यटकहरू रामदाइको बाँझो बारीमा उम्रेको सिस्नो, झाँगिएको सखरखण्ड, लटरम्म फलेको बेलौटी (अम्बा) को रुख देखेर 'Oh My God! Organic Paradise!' भन्दै फोटो खिच्न थाले, सेल्फी हान्न थाले। अझ अचम्मको कुरा त के भने, ती पर्यटकले गाउँकै काकासँग मज्जाले पैसा तिरेर कोदोको ढिँडो र गुन्द्रुक चाख मानि-मानि खाए अनि दङ्ग परे । अनि कोहि कोहि दालभात पावर ट्वान्टी फोर आवर भन्दै रमाएका पनि थिए।

रामदाई को दिमागको 'फ्युज' त्यही बेला जोडियो। उसले सोच्यो, "ओहो ! म चाहिँ भाँडा माझ्न र ट्वाइलेट सफा गर्न विदेशिने भनेर मरिहत्ते गरिरहेको छु, तर यी 'गोरा' हरू चाहिँ मेरो बारीको माटो र गोबरको गन्ध सुँघ्न यहाँ डलर तिर्न आउँदा रहेछन्!"

भोलिपल्टैबाट रामदाइको बिचार फेरियो। पासपोर्ट थन्कियो, बाकस भित्र। हातमा लाग्यो कोदालो र फाली । उनले आफ्नो घरलाई चिटिक्क पारे, नाम राखे "रामदाईको अर्गानिक होमस्टे"।

जो मान्छे हिंजो गाउँ र देश छोड्न खुट्टा उचाल्दै थिए, आज उनकै घर आँगनमा पाहुनाको लाइन छ। बारीमा फलेको बेलौटी (अम्बा), काँक्रो सखरखण्ड र घरको लोकल कुखुरा बेचेरै उनले पैसाको रुख उमार्न थाले। उनी हाँस्दै भन्छन्, "हैट! अर्काको देशमा 'यस सर' भन्नु भन्दा आफ्नै बारीमा 'नमस्ते सर' भन्नुमा बेग्लै मजा आउने रहेछ, यार! गाउँमा इज्जत छ, काम पनि दाम पनि छ!"

अहिले रामदाइले गाउँका युवाहरूलाई जम्मा पारेर आफ्नो रमाइलो अनुभब बयान गर्छन्  "केटा हो! यही माटोमा सुन फलाउन सकिन्छ। अलिकति बुद्धि र मिहेनत चाहिन्छ। यो मैले मात्र होइन, सबैले ब्यबहारमा प्रयोग गर्नु होस् | "आफै कमाउनुस, अनि स्वदेशमा नै रमाउनुस" | अस्तु |