जागिर खान आई देउ बाबा ठाकुरे।

एउटा बिज्ञापन कता तिर पो देखेको थिएँ। जागिर खान आइजे भनेको। अनि कुरा था पाएसी के चाहियो र! यो संसारमा म बाहेक जागिर खान उपयुक्त मान्छे कोई माइकालाल ज जस्तो लागेन। आफु भने बेरोजगार भएको महिनौं भैसकेको अवस्थामा यस्तो जागिर खान आइजे भनेसी बुरुक्क भै हालियो। अनि फोन गरियो।

हलो! तपाईंलाई जागिर खाइदिने मान्छे चाहिएको भनेर बिज्ञापन हाल्नु भाको रछ। अब त्यो बिज्ञापन हटाई हाल्नोस त। म आईसकेको छु। बरु भन्नुस कति तलब दिनु हुन्छ? कैले दिनु हुन्छ, हरेक हप्तामा दिनु हुन्छ कि महिना मरे पछि?

उता: (फोन उठाउने मान्छे, त्वां पर्दै) के कामको लागि हो क्यारे?

यता: हैट, बिज्ञापन दिएको र छ त!

उता: त्यो त हो, अनि तपाईंले निवेदन दिनु भो त?

यता: किन चाहियो? निबेदन सिबेदन। म भए पुगिहाल्यो नि। मलाई चिन्नु हुन्न? म भनेको यो देशमा सबैभन्दा उपयुक्त क्यान्डिडेट। अरु आउँदैन, अरुलाई यो जागिर दिन पनि पाउनु हुन्न। सिधै मेरो पोल्टामा। 

उता: अनि तपाईंको क्वालिफिकेसन के हो? के कति अनुभव छ?

यता: हैट, तपाईं को हो? म त मेरो क्वालिफिकेसन भनेर हिंड्दैन नि। अरु कुरा जान्दिन, त्यो जागिर मेरो भयो।

उता: अन्तरबार्ता दिनु पर्ला नि त!

यता: के को अन्तरबार्ता, कस्ले लिन्छ? मलाई चिन्दैन? मेरो अन्तरबार्ता लिने? कस्को हिम्मत?

उता: हजूर, चिन्दिन त! को हो तपाईं?

यता: हैट, मलाई नै नचिन्ने? को हो तिमी?

उता: म यो कम्पनी चलाउने मान्छे। मैले मान्छेको अनुहार र व्यबहार नहेरीकन जागिर खान आइजे भनेको छैन। काम के हो? कसरी गर्ने? के गर्ने? भन्ने जानकारी नै नलिइकन आफै जागिर पक्का गर्ने, मै हुं भन्ने मान्छे मलाई चाहिएको छैन, है ! मैले जागिर खान आइ देउ, बाबा ठाकुरे भनेको छु र? अस्तु।